Η γκόμενα του φαντάρου

19 του μήνα σήμερα και ο τόπος έχει γεμίσει πόντιους. Είδα όλη την ποντιακή παραγοντίλα της πόλης να κατεβαίνει προς την Αγία Σοφία, είδα και έναν τύπο στο λεωφορείο με ένα τεράστιο ποντιακό λάβαρο, ο οποίος φορόυσε περουκίνι. Πολλοί πόντιοι! Μόνο ένας έλειπε σήμερα από την πόλη μας: ο δικός μου ο πόντιος!!!
Ημέρα συμβολική σήμερα και ο αγαπημένος μου πόντιος πήγε να υπηρετήσει την μαμά πατρίδα. Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες από το στρατό.Όλοι ξέρουμε κάποιους που έχουν πάει φαντάροι και έχουμε ακούσει τις περιπέτειές τους. Καποιονών τις διαβάζουμε κιόλας. Ποτέ όμως δεν έχουμε ακούσει τις ιστορίες των αφανών ηρώων μιας στρατιωτικής θητείας, των χιλιάδων που ζουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας αλλά κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, κι όμως ζουν και αυτοί μέσα στον πόνο, την αγωνία, τη βαρεμάρα και την πίκρα. Κανείς δεν ασχολείται με την γκόμενα του φαντάρου!Αποφάσισα να καλύψω εγώ αυτό το κενό, για να πάρουν επιτέλους οι δυστυχείς κοπέλες τη θέση που τους αξίζει σε όλη αυτή τη φάση!

Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις το πόσο μεγάλη μούφα είναι ο στρατός. Και καλά δεν επιτρέπεται να έχουν κινητά μαζί τους, κι όμως έξω από το στρατόπεδο μοιράζουν κάρτες κινητής τηλεφωνίας!Μετά σου λένε ότι αμα θες μπορείς να περάσεις μέσα για ενημέρωση. Αυτό δεν το κατάλαβα: δηλαδή τι να μου πούνε?Το μενού της εβδομάδας?

Τα ερωτήματα πολλά: θα με σκέφτεται?Θα με πάρει τηλέφωνο? Γιατί δε με παίρνει τηλέφωνο? Μαγαπά?Δε μαγαπά? Τι είναι ο επίλαρχος και τι είναι η μεραρχία? τι ώρα ξυπνάνε και τι ώρα τρώνε?ο χαρακτηρισμός "ψάρι" πώς βγήκε?την τουαλέτα γιατί τι λένε Καλλιόπη και όχι κάπως αλλιώς?

η γκόμενα του φαντάρου είναι μια τραγική φιγούρα. Ζει στον κόσμο της ο οποίος είναι νορμάλ, ο κόσμος και η καθημερινότητα που ζουν όλοι οι άνθρωποι. Παρόλα αυτά όμως της ζητάν να δείξει κατανόηση για κάτι το οποίο δεν έχει απολύτως κανένα στοιχείο, καμία απολύτως παράσταση για να μπορέσει να αντιληφθεί. Την κατηγορούν για άσχημη συμπεριφορά αλλά κανείς δε φρόντισε να της εξηγήσει πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρεται. Γενικά ο φαντάρος έχει ασυλία σε ό,τι κι αν κάνει αλλά η γκόμενα του φαντάρου δαχτυλοδείχνεται και τρώει όλες τις παρατηρήσεις. Περιμένει τον καλό της να επιστρέψει αλλά και πάλι πρέπει να δείξει κατανόηση γιατί λένε ότι μετά το φανταρικό ο μέχρι πρόσφατα φαντάρος τρώει φούγκα και ψάχνει να δει τι θα κάνει στη ζωή του (σιγά τα ωά- ούτε εμείς βρήκαμε τι θα κάνουμε στη ζωή μας αλλά μια καλή κουβέντα δεν ακούσαμε). ο φαντάρος παίρνει τηλέφωνο κανά φίλο του που έχει κάνει στρατό και λέει τον πόνο του. Η γκόμενα του φαντάρου παίρνει τηλέφωνο κάποιον φίλο της που έχει κάνει στρατό για να πει τον πόνο της και ακούει μόνο για την πίκρα του φαντάρου. Ο φαντάρος περιμένει την άδεια για να δει μάνα, φίλους, γκόμενα και η γκόμενα που περιμένει μόνο το φαντάρο σπάζεται που ο φαντάρος βλέπει και όλους τους άλλους και όχι αποκλειστικά και μόνο αυτή. Τραγική κατάσταση!!

Δε συγκρίνω τη ζωή της γκόμενας του φαντάρου με τη ζωή του φαντάρου. Σαφώς ο δεύτερος τρώει πίκρα και μεις απλά γκρινιάζουμε. Απλά μην αγνοείτε την γκόμενα του φαντάρου!Πείτε της μια καλή κουβέντα, δείξτε λίγη συμπαράσταση!!Κλάψ!

είμαι πρεζάκι..Τέλος!

Ειχαμε πει να κόψουμε το τσιγάρο από 1 Οκτώβρη.Ήταν κάτι που ήθελα πραγματικά, το είπε και ο γιατρός εξάλλου..Αλλά αποδείχτηκε τραγικά δύσκολο..Τις προηγούμενες μέρες κάπνιζα 7 τσιγάρα τη μέρα, φοβερό σκορ για μένα!Δεν το αναζητούσα παρα μόνο κάποιες φορές που ένιωθα το κεφάλι μου να πάει σπάσει, σαν να με είχαν δέσει σε μια καρέκλα και γω να ήθελα να σηκωθώ αλλά δεν μπορούσα..Ε, εκείνες τις στιγμές κάπνιζα λίγο, μετά μου περνούσε. Σήμερα όμως ήταν πραγματικά μια καταστροφή!

Ξύπνησα ξέροντας ότι θα πηγαίναμε εκδρομή. Θα έπρεπε ως τότε να συμαζέψω λίγο, να φάω κάτι και λίγο να ρήξω μια ματιά σε κάτι που έχω να γράψω..Αλλά το σπίτι από μικρό διαμερισματάκι έγινε μια τεράστια έπαυλη που είχε να καθαριστεί δέκα χρόνια, με 70 δωμάτια και όλα τα πράγματα σκονισμένα και σε λάθος θέση. Το φαΐ, από μια απλή παραγγελία έγινε διατροφικό σκάνδαλο:μα τι τρώω, πόσες αηδίες θα φάω ακόμα στη ζωή μου, θα πεθάνω και τέτοια...Αυτό που είχα να διαβάσω έγινε τελεσίγραφο παράδοσης διδαχτορικού σε μια μέρα: δεν προλαβαίνω, τι θα κάνω στη ζωή μου, πού θα βρω όλη αυτή τη βιβλιογραφία που χρειάζομαι κτλ. Η εκδρομή έγινε μια προσφυγιά:μα πού θα πάω, πότε θα γυρίσουμε, τι νόημα έχει, χάνω το χρόνο μου, αφήνω τη ζωή μου να περνάει έτσι, είμαι ρεμάλι κτλ.

Ακύρωσα την εκδρομή. Μετά από λίγο αποφάσισα να πάω αλλά πλέον η θέση μου κατελήφθη από κάποιον άλλον..Κλάμα και υστερία!Δύο εντελώς βασανιστικές ώρες, να περνάνε από το κεφάλι μου μέσα όλα τα προβλήματα της ζωής μου, θα θυμάμαι όλους τους ανθρώπους που κάποτε με τσάτισαν, να φτιάχνω σενάρια με όλους τους ανθρώπους που πιθανά να με τσατίσουν, να σκέφτομαι ότι δε με αγαπάει κανείς και ότι όλοι περνάν καλά κι ας μην είμαι μαζί τους, να νιώθω μόνη και έρημη...Εννοείται ότι σκέφτηκα να χωρίσω, θυμηθηκα ότι πριν 5 μήνες το μαναράτσι με κοίταξε λίγο στραβά, απόδειξη πως δε με θέλει πια και άλλα τέτοια υπέροχα..έστειλα 10 μηνύματα σε μισή ώρα, έκλαψα, παράτησα τη σφουγγαρίστρα στη μέση του σαλονιού, μου ρθε να σπάσω όλα τα πιάτα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι εγώ θα πρέπει να τα μαζέψω και συγχύστηκα ακόμα περισσότερο...

Δεν άντεξα..Κατέβηκα κάτω και πήρα ένα πακέτο.Μόλις το κράτησα στα χέρια μου οι μισές σκέψεις είχαν φύγει, μόλις άναψα το τσιγάρο όλα έλαμψαν και η ζωή έγινε τόσο όμορφη!!Συνειδητοποίησα ότι είμαι πρεζάκι. Οτι το μυαλό μου δεν την παλεύει κι ότι δεν αρκεί απλά να πεις "το κόβω". Στην Αγγλία ξέρω ότι υπάρχει πρόγραμμα για όσουςθέλουναν κόψουν το κάπνισμα, τους γράφουν στα γυμναστήρια τζάμπα και έχουν ειδική υποστήριξη.

Εγώ το ομολογώ: θέλω βοήθεια!Έχω όλη την καλή διάθεση να το κόψω αλλά το μυαλό μου έχει εθιστεί στη νικοτίνη!Σε αυτό το σημείο θέλω βοήθεια!Τι να κάνω?!!!!!!!!!!

Βαρεμάρα...

Δεν υπάρχει χειρότερη φάση από αυτήν...Να είσαι παντελώς μόνος στη Σαλονίκη καλοκαιριάτικα.Για να μιλήσω σε άνθρωπο πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 8 ώρες, ίσως και παραπάνω..Έχω περιπέσει σε τόσο βαθιά κατάθλιψη που ακόμα και οι διακοπές μου φαίνονται σαν ψέμα, δεν πιστεύω ότι θα φύγω ποτέ από δω αλλά ακόμα κι αν φύγω, μου φαίνεται ότι θα είναι έτσι, εντελώς βουτηγμένες στη σιωπή..

Ειναι κανείς εκεί έξω?!!!!!!!!!!!!

9 χρόνια πριν (3 και τελευταίο)

Υπομείνετε λίγο ακόμα τη μελαγχολία μου..Όπως λέει και ο Μπολσεβικίδης, "θα θεριέψουν οι λαοί των Βαλκανίων"..

Ένα άσπρο λουλούδι επιπλέει στον απογευματινό Δούναβη,
και στη μνήμη μια γλυκιά μελωδία των χρόνων που πέρασαν.
Χωρίστηκαν τα πουλία, του τραγουδιού μας με τις απλές λέξεις.
Χάνεσαι μέσα στον καπνό, Γιουγκοσλαβία, χωρίς εμένα.
Για τη νύχτα μές τη βροχή από μολύβι,
που δεν είμαι κοντά σου,
Συγχώρεσέ με, αδερφή μου
Σαν κοπελίτσα μαυρομάτα, στέκεσαι στην απέναντι όχθη,
μα εγώ να φτάσω εκεί δεν μπορώ
Για το θάνατο στην ανοιξιάτικη βροχή,
που δε μπόρεσα να βοηθήσω,
Συγχώρε σε με, αδερφή μου.

ΥΓ. Τραγούδι των ξεκούδουνων ρωσίδων ΤΑΤΟΥ.

9 χρόνια μετά..

Μάρκο φοβάμαι, θα έρθουν...Μη φοβάσαι, δε θα έρθουν..Να προσέχεις, σε σκέφτομαι, θα είμαι εδώ, ό,τι μπορώ θα κάνω...Και είχα δίκιο, και έκανα ό,τι μπορούσα..επί 78 μέρες..
Γιατί ήρθαν, τα κοράκια, μέσα στη νύχτα, πέταξαν πάνω από τον ανοιξιάτικο ουρανό της χερσονήσου μας και ξεράσαν το θάνατο τους..Ρήμαξαν σπίτια, νοσοκομεία, γεφύρια, κάναν σκόνη παιδιά και νέους ανθρώπους, βομβάρδισαν τραίνα, φυλακές, εργοστάσια..Και μεις εδώ ό,τι μπορούσαμε, ό,τι μπορούσα και γω,με το αδύναμο κορμί μου να σταθώ μπροστά στη φάλαγγα, να μην περάσουν, να μην φτάσουν ποτέ στους φίλους μου..Για να μπορούν να ζουν ελεύθεροι, να ζουν όπως αυτοί θέλουν, όπως αυτοί επιλέγουν..Για να ζω και γω στην ειρήνη μου και να μη φοβάμαι..Μόνοι μας, στην πύλη 11 στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, από το πρωί ως το βράδυ, να δείχνουμε τι θα πει περηφάνια, τι θα πει αλληλεγγύη.
Ήρθαν κι από δώ, και είδα την παντοδύναμη μηχανή του ΝΑΤΟ να κλαίει και να φοβάται μπροστά μας, είδα όλους αυτούς να δίνουν γη και ύδωρ στους φονιάδες, να μην ψελλίζουν ούτε μια λέξη μπροστά στο έγκλημα. Τώρα, μετά από 9 χρόνια, ξαφνικά οι Νατοϊκές αρμάδες σα να μην πέρασαν ποτέ από την χώρα μας, σαν να μην άφησε κανείς ανοιχτή την πόρτα για χάρη τους, τώρα όλοι ξαφνικά ανησυχούν και λυπούνται για τη διολίσθηση της ΕΕ, για τις μονομερείς ανακυρήξεις ανεξαρτησίας..
Όλοι τώρα δε χάφτουν τα ψέματα για το Ιράκ, αλλά κανείς δεν στάθηκε να βγάλει το συμπέρασμα ότι οι πρυτάνεις του ψέματος πρώτα σπούδασαν στη Γιουγκοσλαβία..Οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους όλο λένε για τα μαθήματα που πήραν στη Γιουγκοσλαβία, πώς να επεμβαίνουν για να σταματούν "ανθρωπιστικές καταστροφές", πώς να μην "ανέχονται" παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κτλ κτλ. Εκεί τα μάθανε όλα και πήγαν και τα εφάρμοσαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, ποιος ξέρει ποιος έχει σειρά μετά..
9 χρόνια μετά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ ενανατίον της Σερβίας, ο κόσμος έχει αλλάξει, η γειτονιά μας έχει αλλάξει..Μένει μόνο ακριβώς ο ίδιος λυγμός, ο δικός μου, το γιατί μου, και η αποφασιστικότητα αυτών των λίγων που ήμασταν τότε, και τώρα πληθύναμε, να μην αφήσουμε ποτέ ξανά φονιάδες να περάσουν από το χώμα μας. Τώρα πια, είναι πεντακάθαρο το τι πρέπει να γίνει! Έξω το ΝΑΤΟ και Ευρωστρατός από τα Βαλκάνια! Στον ιμπεριαλισμό καμία υποταγή, η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί!
ΥΓ. Όποιος σιχαίνεται να μη δεί το βίντεο, είναι λίγο κάπως..Και επίσης το τραγούδι που παίζει δε μου αρέσει και διαφωνώ εντελώς, οριζοντίως και καθέτως, γι αυτό αγνοήστε το!Δυστυχώς, δεν έμαθα να φτιάχνω ακόμα τα δικά μου βιντεάκια..

κυριακάτικο πρωινό και οι Θάντερκατς

Είμαι μές την τσατίλα..Κυριακή πρωί και έχω ξυπνήσει πολύ νωρίς, με ξύπνησε ο ήχος από τους Θάντερκατς..Θυμάμαι, όταν ήμανε μικρή, έβλεπα ένα βράδυ Θάντερκατς στο σπίτι στο χωρίο και ήρθε μια γειτόνισσα να πει στον παππού ότι πέθανε η αδερφή του, η οποία κάθε φορά που ερχόταν επίσκεψη δε μιλούσε ελληνικά με τη γιαγιά μου και γω πάθαινα σύγχυση, γιατί δεν καταλάβαινα τι λέγαν, παραμόνο το "μπέγκαϊ ότ τούκα", που θα πει "φύγε από δω", το οποίο αναγκαστικά έπρεπε να καταλάβω για να την κάνω και να σταματήσω να ενοχλώ τη γιαγιά μου..
Και κάθομαι τώρα μόνη και πίνω καφέ μόνη, ακούω μόνη τα Άσπρα Κουμπιά, περιμένω να περάσει η ώρα μπας και ξυπνήσει κανένας και πάμε για κανέναν καφέ, μιας και η μέρα έξω είναι υπέροχη..Θα μπορούσα να διαβάσω, αλλά αυτό δεν το κατάφερα ένα χρόνο τώρα, μάλλον ούτε σήμερα είναι η μέρα που θα κάνω τη διαφορά..Έχει μια ψύχρα άλλα δεν μπορώ να ανοίξω τη θέρμανση, γιατί δεν θα έχω να την πληρώσω, δεν έχω πάλι λεφτά εξαιτίας της απεργίας, δεν μπήκε ακόμα ο παχυλός μου μισθός (μπουαχαχαχά), έχω έξω στο μπαλκόνι 5 σακούλες σκουπίδια, μην τα κατεβάσω και συνεισφέρω και εγώ το λιθαράκι μου στα βουνά από σκουπίδια, αγχώνομαι μην ανέβει καμία γάτα και τρυπήσει τις σακούλες και μετά γεμίσει ο τόπος σκουπίδια, μα πιο πολύ φοβάμαι τα ποντίκια, οπότε αν είναι κάτι να έρθει, ας είναι μια γάτα, δε βαριέσαι...
Αν είχα αυτοκίνητο και ήξερα να το οδηγώ, θα πήγαινα να πιω καφέ στα Σκόπια, σιγά την απόσταση, 4 ώρες δρόμος,θα το γκάζωνα και λίγο, θα έφτανα μάνι-μάνι..Αν είχα όρεξη, θα διάβαζα τις φωτοτυπίες που έβγαλα για τις αποφάσεις επί του εθνικού ζητήματος των παρτιζάνων στην Κροατία, αλλά μου ρχεται να βάλω τα κλάματα κάθε φορά που συναντάω την τραγική αυτοπεποίθηση των γιουγκοσλάβων, εδώ δεν έχει μείνει κολυμπιθρόξυλο και μόνον εγώ ασχολούμαι με το πώς κατάφεραν και επανενώθηκαν το 1945..με τι ψυχολογία, να αναλύσω τα ζητήματα, η ευαίσθητη!
έτσι την έπαθα και με τα ρώσικα.Χρόνια και χρόνια στα βιβλία μάθαινα ρώσικα, όπου τα παιδάκια, που ήταν από όλο τον κόσμο, τους άρεσε το διάβασμα, ο αθλητισμός και η ειρήνη, και μετά τις ανατροπές, στα βιβλία που είχα στη σχολή, ήρθε η ηλίθια η Τζέιν, η αμερικάνα στη Ρωσία και ανακάλυπτε τα γκούλαγκ...15 χρόνια από τη ζωή μου έφαγα με τα ρώσικα για να με ξενερώσει η ηλίθια η Τζέιν, πάλι καλά που τα θυμόμουν και περνούσα τα μαθήματα χωρίς πολύ κόπο..
Δέκα και είκοσι πήγε η ώρα και είμαι σίγουρη πως κανείς δεν έχει ξυπνήσει, τα πίναμε χθες και είναι λογικό..Άσε που χθες έμαθα και το απίθανο, ότι παίζει να είμαι πρωτοετής φοιτήτρια στο ιστορικό, αύριο θα μάθουμε σίγουρα..Αν ισχύει αυτό, θα πάω να παίξω Τζόκερ γιατί θα μου κάτσει σίγουρα, δίπλα στη λέξη κωλόφαρδος θα πρέπει να έχει τη φάτσα μου, αν και γενικά, αυτά δε γίνονται αλλά ποτέ δεν ξέρεις..
Γενικώς, βρίσκομαι σε αδιέξοδο..Κυριακή πρωί και κάθομαι μόνη μου, βαρέθηκα να λέω στον εαυτό μου πόσο μεγάλο ρεμάλι είμαι, βαρέθηκα να θέλω να φεύγω όλη την ώρα και να μένω πάντα εδώ, βαρέθηκα να θυμάμαι, βαρέθηκα να μην μπορώ να ανοίξω τα βιβλία μου, βαρέθηκα να τα κοιτάω από μακριά και να σκέφτομαι...
Μηδέν εις το πηλίκο..κι όλα αυτά από τους παλιοθάντερκατς, που μου χάλασαν τη μέρα, χωρίς να το θέλουν βέβαια, αλλά κι αυτοί δεν ήξεραν σε πόσο περίεργα αυτιά ήχησαν..Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς τώρα, Κυριακή πρωί, εύχομαι όμως να κοιμάστε ή τέλοσπάντων να κάνετε κάτι με κόσμο γύρω σας!
ΥΓ. Στη φωτό, η μελαγχολική μου πόλη.

κάποια πρώτα προβληματάκια από την ανεξαρτητοποίηση (λέμε τώρα) του Κοσόβου..

Τα πρώτα προβληματάκια μόλις ξεκίνησαν!
εδώ, εδώ εδώ εδώ και εδώ
κατα τα άλλα, η ΕΕ συνιστά τη γνωστή "αυτοσυγκράτηση" και βεβαιώνει ότι απλά έγινε μια εξαίρεση στον κανόνα, γιατί οι Κοσοβάροι ήταν πολύ καταπιεσμένοι, ενώ οι Παλαιστίνιοι για παράδειγμα, δεν είναι τόσο καταπιεσμένοι και να μην χαίρονται..Πέφτει και δούλεμα από πάνω! Η δε ελληνική κυβέρνηση, δεν βλέπει κανένα πρόβλημα, το ΠΑΣΟΚ λέει ότι με αυτά τα πράματα πρέπει να είμαστε προσεχτικοί και ο ΣΥΝ, ότι πάλι η ΕΕ διολίσθησε και έγινε ουρά των ΗΠΑ, και γω αναρωτιέμαι τι άλλο να κάνει πια αυτή η ΕΕ για να τους πείσει ότι είναι τόσο κακιά, όσο φαίνεται...

Θυμάσαι....;

Δε θέλω να ξημερώσει η Κυριακή...Γιατι θα αναγκαστώ να θυμηθώ..Και δε θέλω να θυμηθώ τίποτα από όλα αυτά, πώς κάποιοι "κέρδισαν" την ανεξαρτησία τους, κάποιοι περήφανοι αετοί των Βαλκανίων, πώς γίναν γεράκια από τα Γεράκια που κατασπαράζουν ανθρώπους..Δε θέλω ούτε να φανταστώ, πόσα ποτάμια αίματος θα ξανατρέξουν, πόση ακόμα αδικία θα αντικρύζουν τα Γεράκια πάνω στη γη, καθώς πετούν ψηλά στον ουρανό,με τα μάτια τους γεμάτα αίμα ανθρώπων..Δε θέλω να θυμηθώ τίποτα από όλα αυτά και τίποτα από αυτά δε θέλω να ξαναδώ..Ντροπή, δεν είναι λέξη που ταιριάζει σε περήφανους αετούς, αυτοί δεν φταίνε..Καμιά λέξη δεν ταιριάζει και αδυνατώ να σκεφτώ για να περιγράψω αυτό που νιώθω σαν θυμάμαι..